گنج غزل


از پرتو بیضائی


عــالـــم از مــا نغمــــه پردازنــــد و خــامـــوشیــم مــا

مـــردم از مـــا هــوشیــارانند و مـــد هــو شیم مــــــا

هیــچ کــس مـــا را نمـــی آرد به خـــا طـــر ای عجب

یــاد عالــــــم می کنیـــــم امـــــا فـــراموشیم مــــــا

در بـــر نــا اهـــل اگـــر نیشــــم جـــای شکـوه نیست

در مــذ اق اهــل روح افــــزاتــر از نــوشیــــم مــا

شعله این دیـــگدان عــام است خـــــام و پختــه را

پختـــه تـــا گـــردنــد خــامی چنــد در چــو شیم مـا

خـــانه ای فــرهنگ درین کشـــور از نیروی شعر

ســـر به شعــری بــرد امــا خـــانه بــردوشیم مــا

پــرتوا بر اهـــل صــورت خــواجگی هم مشکل است

اهـــل معنـــی را غـــلام حلقـــه در گـــوشیـــو مــــا