گنج غزل


از گلشن کردستانی


جــم را بـــوسه زنــان تــوبه شکستــم امشب

مژده ای بـــآده کشان مــژده کـــه مستم امشب

کس نبینـــد بصفـــای مـــی و مینـــا بجهــــان

ز آن بجـــز ســا غــر می ازهمه رستم امشب

دست در گـــردن میـــنا فکنــــــم تــا به سحــر

بــر نیایــد بجـــز این کــــــار ز دستــــم امشب

بست پیمـــآن مـــرا اختــر روشن بــــامـــــی

آسمـــان نشکنــــد ایــن عهـــد کـــه بستم امشب

ساز شــد طالع نـــاساز مــرا چون مــن و عقل

عهد هــر چنــد کــه ببستم شکستـــــم امشب

آشنایی به خـــرد کـــآر مــن شیفته نیــست

رشته الفت بیگــــآنـــه گستــــــــــم امــشب

روشن ســان از پرتو می شد دل گلشن که چنین

شمــع ســان تــا سحــر از پــا ننشستــم امشب