گنج غزل

از بهادر یگانه

 
از بــــرای غمــی من سینه دنیــا تنگست

بهــر این مــوج خــروشان دل دریا تنگست

تــا ز پیمانه ای چشمان تـــو سر مست شدم

دیگـــر اندر نظرم دیـــده مینــــا تنــگست

بسکـــه دل در سـر گیسوی تو آمیخته است

از بـــرای دل آشفتـــه مـــا جــا تنگـــست

گفتــه بودی که بدیدار من آئــــی زوفــا

فرصت از دست مده وقت تماشـا تنگست

سر بدامان تو زین پس نهم و نالــه کنم

بهر نالیدن من دامن صحـــرا تنگست

مگــر امروز ببالین من آئی که دگــر

عمــر کوتاه مــرا وعده فـــردا تنگست

خنده غنچه فرو مرد ز بیـــداد خـــــــزان

چه توان کـرد که چشم و دل دنیا تنگست