گنج غزل


از فروغی بسطامی

کـــی رفتــه ای ز دل کــه پیــدا کنــم تــرا

کــی بوده ای نهفته کـــه پیــدا کنــم تـــرا

غیبت نکرده ای کــه شوم طا لــب حضور

پنهان نگشتــه ای کــه هــویدا کنم تـــــرا

با صــد هزار جلــوه بــرون آمــدی که من

با صد هـــزار د یــده تما شا کنــــم تــــرا

چشمم بــه صد مجاهــده آئینه سـاز شــد

تا مـــن به یک مشــاهـــده شیـــدا کنم ترا

بالای خـــود در آینه چشـم مــــن ببیـــن

تــا بــا خبــر ز عــالــم کنـــــــم تـــــــــرا

مستانــه کاش در حــرم و دیـــر بگــذری

تا قبــله گاه مــومن و تـــرســا کنــم تــرا

خـــواهم شبی نقاب ز رویــت بـــر افکنم

خـــورشید کعبـــه مـــاه کلیسا کنــــم تــرا

طــوبــی و سدره گـــر بقیامت به من د هند

یکجــا فـــدای قــامت رعنـــا کنــــــم تــــرا

زیبــا شــود بکار گه عشق کــار مــــــن

هـــر گـــه نظر بصورت زیبـــا کنـــــم تــرا

رســوای عالـــمی شدم از شـــور عاشقی

تــرسم خــدا نخـــواسته رســوا کنـــــم ترا