گنج غزل


از فروخی یزدی

گــر چه مجنونم و صحــرای جنــون جای من است

لیک دیوانه تر از مــن دل شیــــــدای مـــن است

آخـــر از راه دل و دیـــده ســــر آرد بیــــــــرون

نیش آن خـــار که از دست تو در پـــــای من است

رخت بــربست ز دل شادی و هنـــــــگام و داع

با غمــت گفت کـــه یا جــای تـــو یا جای من است

جـــامه ای را که به خون رنـــگ نمودم امـــروز

بـــر جفا کاری تـــو شاهـــد والای مــــــن است

سر تسلیم بچـــرخ آنکــــه نیـــــاورد فــــــــرود

با همـــه جــور و ستم همت والای مــــن است

دل تماشائی تـــــو د یـــده تمـــا شائــــــی د ل

من بفکــــر دل و خلـــقی بتمــــآ شای من است

آنکه در راه طلـــب خستـــه نگـــردد هرگــــز

پــای پـــر ابلـــه بادیــــــه پیمــــای مــن است