گنج غزل

از ادیب نیشاپوری

همچـــــو فـــرهاد بـــود کــوه کنی پیشه ما

کـــــوه مـــا سینه مـــــا نــا خــن ما تیشه ما

شــو ر شیـــرین زبس آراست ره جلـوه گری

همــه فــرهاد تراود ز رگ و ریشــــه مــــا

بهـــر یک جـــرعــه می منت سا قــی نکشیم

اشک مــا بــاده مـــا دیــده مــا شیشــه مــــا

عشق شیــر یست قــوی پنجه و میگوید فاش

هـــر که از جــان گــذرد بگــذرد از بیشه مــا